Stowarzyszenie Warsztaty Idei Obywateli Rzeczypospolitej

Działo się w Poznaniu dwutysięcznego ósmego roku dnia 28-go maja.

My, obywatele Rzeczypospolitej Polskiej powołujemy do istnienia Stowarzyszenie Warsztaty Idei Obywateli Rzeczypospolitej. Czynimy to dla „ojczyzny, wiary i wolności, praw i swobód narodowych” (z Aktu Konfederacji Barskiej z 15 marca 1768 roku). Zobowiązujemy się krzewić naukę i poszerzać wiedzę w celu ochrony wartości chrześcijańskich i narodowych dla kultywowania i rozwoju najszczytniejszych prawd płynących z nauki Kościoła. Pragniemy wspierać dążenia dla zachowania, upamiętniania i krzewienia dziejów polskich: najwspanialszych i najlepszych dla pamięci i jako wzorzec, a złych i haniebnych ku przestrodze.
Bazę naszego działania stanowi Nauka Kościoła i chlubne wzorce Narodu Polskiego, a zasadą jest otwartość na szerokie grupy społeczne.
Celem jest upowszechnianie i obrona wspomnianych wartości. Propagowanie wiedzy o nich. Usuwanie i zwalczanie bezzasadnej płynącej często z niewiedzy wrogości. Wspomaganie w formowaniu i kształtowaniu intelektualnym i osobowościowym szczególnie młodzieży i dzieci.
Naszym działaniom będą przyświecać słowa ks. Stefana kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia, który powiedział: bonum reipublicae [dobro Rzeczypospolitej] – To znaczy dobro obywateli, dobro każdego człowieka w Ojczyźnie, w Narodzie i państwie. To znaczy też - prawa obywateli. [Warszawa, 6 stycznia 1981 r.]

Członkowie założyciele

Pieśń Konfederatów Barskich

z dramatu Ksiądz Marek, Juliusza Słowackiego

Nigdy z królami nie będziem w aliansach,
nigdy przed mocą nie ugniemy szyi,
bo u Chrystusa my na ordynansach,
słudzy Maryi.

Więc choć się spęka świat i zadrży słońce,
chociaż się chmury i morza nasrożą,
choćby na smokach wojska latające -
nas nie zatrwożą.

Bóg naszych ojców i dziś jest nad nami,
więc nie dopuści upaść w żadnej klęsce,
wszak póki On był z naszymi ojcami,
byli zwycięsce.

Więc nie wpadniemy w żadną wilczą jamę,
nie ulękniemy przed mocarzy władzą
wiedząc, że nawet grobowce nas same
Bogu oddadzą.

Ze skowronkami wstaliśmy do pracy
i spać pójdziemy o wieczornej zorzy,
ale w grobowcach my jeszcze żołdacy
i hufiec Boży.

Bo kto zaufał Chrystusowi Panu
i szedł na święte kraju werbowanie,
ten de profundis z ciemnego kurhanu
na trąbę wstanie.

Bóg jest ucieczką i obroną naszą,
póki On z nami, całe piekła pękną -
ani ogniste smoki nie ustraszą,
ani ulękną.

Nie złamie nas głód i żaden frasunek,
ani zhołdują żadne świata hołdy,
bo na Chrystusa my poszli werbunek,
na jego żołdy.